غبار بی سوار

noreply@blogger.com (غبار) — Sun, 23 Nov 2008 11:36:00 +0000

دیر گاهی است

این حرکتِ کاتوره ایِ درون مغزم،تمام افکارم را

به برخوردهایی شبیهِ یک جعبهء پر از مثبت و منفی

به خنثی ای از جنسِ دوست داشتن تبدیل کرده است

و انگاره،نگاری ماندگار

از درون این بی نظمی

هارمونیِ باران را ترانه میکند

انتظار

noreply@blogger.com (غبار) — Tue, 29 Apr 2008 19:36:00 +0000

این چنین در خواب می روی به کجا!؟
که با من اسیر شام میکنی ،به کجا!؟
حرف من و تو نیست،حرف دل است
تا به کی زخود فرار می کنی،به کجا!؟
بهار است و شراب است ومطرب به نوا
خدای را با که اینچنین حرام می کنی،به کجا!؟
تمام حرفم انتظار شدوعمر گذشت
تا به کی با دل جوان من پیری می کنی،به کجا!؟
تمام عمر منتظر بودم و خوشی نفهمیدم
سوار خوش خرام من تا کجا مست تازی میکنی،به کجا!؟
ز من چه خواستی که ندادم به جان بگو
که به جان گرفته ای و تمام میکنی، به کجا!؟
امید عافیتم بودونشد روزگار به کام
مراد من تو بودی،بی وفایی میکنی،به کجا!؟
به فکر آینه بودم و غباری بیش نماندم
از چه این ماجرا تمام میکنی،به کجا!؟

noreply@blogger.com (غبار) — Sat, 05 Apr 2008 22:52:00 +0000

دختری از ساحل
از دیار دریا
با صدایی لرزان ودروغی ساده
به کنارم آمد
کم کمک گفت ز خود
و همی خواست بداند از من
بردمش در اصلی
بردمش در خاکی
و چو آمد از من ،سخنی در خاکی
دخترک لرزان شد
در هوای خانه،دخترک بی جان شد
و به ترسی که به دل داشت زمن
ناگهان بی خود شد
.
.
.
تن آن میترسید
روح آن میفهمید
در عوض ،عقل آن میجنگید
و چو میرفت تنش،از یاد برد
همهء آنچه که می خواست بداند اینجا

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 19 Mar 2008 23:33:00 +0000

بهار را بهانه ای شد،که این خانه را نو و نوروز را تبریک گویم

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 24 Oct 2007 18:29:00 +0000

...سکوت

تمام حرفم شد

باز هم اینده ای مبهم

باز هم فصل خاکستری تسلیم و انتظار

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 10 Jan 2007 15:19:00 +0000

وجودم مسخ شد است

وکلامم در انزوا

همین مطلع اخر را ترانه میکند

و خدا های کنان

به تنم میکوبد

تن بیجان خودت را بردار

که همی قسمت تو اینجا نیست

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 11 Oct 2006 09:22:00 +0000

خستگيم مفرط تر از ان است كه با ساعتي خواب رهايم بخشد

باراني ميخواهم

كه نوزدهم مهر را دوباره متولد كند

noreply@blogger.com (غبار) — Sat, 30 Sep 2006 17:48:00 +0000

ديگر مجالي نيست
اينجا همه غريبه اند
اينجا برايم كوچك شده
بايد رفت
اينجا همه ميفهمند به جز من
نياز به توجيه نيست
ميدانم محكوم منم

noreply@blogger.com (غبار) — Tue, 26 Sep 2006 19:17:00 +0000

لحظه ها گيج اند
گاهي تند
گاهي كند
لحظه ها خسته اند
گاهي هم پر شور
.
.
.
اينجا منم تنهاو لحظه با ثبات جدائي
.
.
.
اينجا ماه مهر است
اينجا رمضان است
اينجا روزه
روزه عشق است
اينجا امتداد جاده است وحادثه
اينجا خاطره و مانده ان لحظه با ثبات جدائي
.
.
اينجا همه گيج اند
اينجا همه از لحظه پر مانده خويش اند
.
.
اين جا همه اه و حسرت و دردا و دريغاست
.
.
اينجا منم تنها ولحظه با ثبات جدائي

noreply@blogger.com (غبار) — Mon, 21 Aug 2006 21:51:00 +0000

ارام ارام

با تاملي بسيار

هر بار با نگاهي حسرت اميز تر

شاهد خاكستر شد نش بود

اي كاش فقط يك بار خوانده بود
.
.
.
سيگار عامل اصلي سرطان است

noreply@blogger.com (غبار) — Sun, 23 Jul 2006 08:54:00 +0000

دل من ميلرزد نفسم ميلرزد
پشت خطي ان ور عشق من ميلرزد
تو كه با من مستي تو كه با من هستي
از چه اينجا تنها دست من ميلرزد
گفته بودست شهريست پشت دريا سهراب
پس چرا اين قايق روي موج ميلرزد
چشمها را شستيم دستها را شستيم
پس چرا اين كاغذ زير دست ميلرزد
ناخدا هم ميگفت با خدا هم ميگفت
پس چرا اين كشتي با خدا ميلرزد
چه بگويم با تو نفس و بهانه من
كه غبار اينه دل ناخداگاه ميلرزد

noreply@blogger.com (غبار) — Mon, 08 May 2006 09:35:00 +0000

به چه چشمی مرا مینگری؟
چشم حسرت؟
چشم یاغی؟
چشم عاشق؟
چشم وا مانده به دیار جزم و فتوا؟
به کدام چوب مرا میرانی؟
چوب رهبر؟ چوب استاد تو کلاس درس و مکتب؟
چوب تار اویزدل استاد سه تارشورودلکش؟
یا که اصلا چوب گله؟
........ آه
....
....

........صدای گریه میاید
چوب باریک درخت البالو
.........پای بسته
.........چشم باران زده ای اینجاست

noreply@blogger.com (غبار) — Tue, 18 Apr 2006 20:15:00 +0000

star

Posted by Picasa
به خیالش زمین
آسمان میچرخید
گرد تا گرد زمین
عاشقی میچرخید
فکر در آن بود دگر
نقطه ای نیست به پهنای زمین
جمله ای نیست به معنای زمین
همزمان با فکر زمین
روی بوم کاهگلی
دختری در دل شب
توی پهنای کویر
با همان جثه کوچک و اندام ظریف
با همان چشم سیاه مشرقی
آن زمان که زمین در خواب بود
چشم در چشم خدا
آسمان را می دید
چرخش وچشمک و بازی مهتاب و شهاب را می دید
در دل پرده برجسته شب رنگ سیاه
دورو نزدیک همه را می دید
در همان نزدیکی چشمکی زد ناگه
با کرشمه نوری
دخترک دل لرزان با نگاهی پران
نقطه ناز و ادا را می دید
دخترک با همان دل پر رنگ خدا
از دو رنگی زمین می نالید
از نگاه سرد و بی روح زمین می نالید
تک تکی بود بر روی زمین که خدا را می دید
دور از این دود و دم و سردی زمین
با نگاهی پر راز
رنگ پر رنگ خدا را می دید
چند وقتی است دگرآن خدا نیست دگر
دختر همسایه روی بوم خانه
زیر دید پسر همسایه
بی تفاوت ز همه جا و مکان نیست دگر
پسرک سالهات تا به صبح منتظر است
که غبار اید و او خبر از قاصدک پر ز جوابش شنود

noreply@blogger.com (غبار) — Mon, 20 Mar 2006 17:15:00 +0000

سالی با امید و متفاوت برایتان ارزو مندم

ارغوان
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
اسمان تو چه رنگ است امروز؟
افتابی است هوا؟
یا گرفته ست هنوز؟
من درین گوشه که از دنیا بیرون است
اسمانی به سرم نیست.
از بهاران خبرم نیست.
انچه میبینم دیوارست.
اه،این سخت سیاه
ان چنان نزدیک است
که چو بر میکشم از سینه نفس
نفسم را بر میگرداند.
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی میماند.
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلما نی ست.
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است.
افتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است.
اندرین گوشه خاموش فراموش شده،
یاد رنگینی در خاطر من
گریه می انگیزد:
ارغوانم انجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد میگرید
چون دل من که چنین خون الود
هر دم از دیده فرو میریزد.

ارغوان
این چه رازیست که هربار بهار
با عزای دل ما میاید؟
که زمین هرسال لز خون پرستوها رنگین است
وین چنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ میافزاید؟
ارغوان پنجه خونین زمین
دامن صبح بگیر

وزسواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این دره غم میگذرند؟
ارغوان خوشه خون
بامدادان که کبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغله می اغازند،
جان گلرنگ مرا
بر سر دست بگیر،
به تماشا گه پرواز ببر.
اه، بشتاب که هم پروازان
نگران غم هم پروازند.
ارغوان بیرق گلگون بهار
تو برفراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را
بر زبان داشته باش.
تو بخوان نغمه ناخوانده من
ار غوان شاخه هم خون جدا مانده من
هوشنگ ابتهاج

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 22 Feb 2006 21:29:00 +0000

امروز دلم لرزید
از هیا هوی غربت آ نچنان که دنیا زیرپایم چرخید
تاریک تاریک
ویران ویران
امروز هیچ کس را قرار نبود
افق ها بسته بود
چشمها خسته
انگار هوا هم سنگین بود
باز هم خاطره باز هم یاد بود
جای جای خیلی ها خالی بود
از زور تنهائی همه میخندیدند
منتظر یک بهانه
به سان ورشکسته ها همه به فکر ابرو بودند
.......آه مانده ام
مگر چه میخواهند
مگرآنان همانها نیستند
.......آه نمیدانم
سرم گیج است
.......چه میگویم
خدا هم فهمید
آسمان های های میگرید

noreply@blogger.com (غبار) — Sat, 04 Feb 2006 19:44:00 +0000

امشب هوار سر کنید
امشب هل هله سر کنید
دیگر سکوت بس است
های چه میکنید
آرامتر
پنجره ها دارند میلرزند
........امشب
امشب سیر سیر نگاهت کردم
امشب نمیخواستی ولی سیر سیر نگاهت کردم
........هنوز میتوانستم
آری کمی هم بیشتر
ای کاش می توانستی حرف بزنی
هیچ انتظاری نیست
امشب هم مرور شبهای دیگر بود

noreply@blogger.com (غبار) — Sat, 24 Dec 2005 18:32:00 +0000

جواد هم امروز سربازشد

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 21 Dec 2005 15:45:00 +0000

به نام یلدا
واحد شمارش جوجه های شما چیه؟

noreply@blogger.com (غبار) — Sat, 17 Dec 2005 20:21:00 +0000

penhan

noreply@blogger.com (غبار) — Wed, 07 Dec 2005 20:36:00 +0000

totemeandishe

به یاد روزهائی که همه بودند

چهارشنبه ها یادش بخیر

noreply@blogger.com (غبار) — Mon, 21 Nov 2005 20:58:00 +0000

نه سلامی دیگر
نه علیکی دیگر
به کدامین سنت
نه بهاری دیگر
نه نگاهی دیگر
به خدا این سامان
روزگاری خوش بود
به دمی
به نوائی ناچیز
به غباری خوش بود
.... آه چشمم
....آه قلبم
شب سردی است انگار
اسمان مینالد
کهکشان مینالد
مو هلالی نازک
سخت سخت می تابد
شاهد این بازار
روزگاریست خواب است
بی رقیب و تنها
دست به دست بی کار است

noreply@blogger.com (غبار) — Tue, 08 Nov 2005 18:13:00 +0000

به فال برگز یده ام تو را

به خواب برگزیده ام تو را

به عشو ه ها ی سو گلا ن

به ناز بر گز یده ام تو را

به سوز و ساز مطر بان

به رقص برگزیده ام تو را

به جام پاک سا قیا ن

به راست برگزیده ام تو را

به گل بهار بلبلا ن

به عشق بر گزیده ام تو را

به این غبار بی سوا ر

به جان بر گزیده ام تو را

noreply@blogger.com (غبار) — Mon, 31 Oct 2005 18:17:00 +0000

از بی خبری در سکوتم

noreply@blogger.com (غبار) — Mon, 10 Oct 2005 15:13:00 +0000

khodake ghese

آن روز که آمدم
سال هزارو سيصدو شصت بود
به سان اين روزنوزدهم مهر
روز ميلاد کودک قصه ما بود
هفتمين ماه از دهه پر ننگ تاريخ ايران بود
خزان سال هزاروسيصدشصت بود
کودک قصه وارد بازی شد
اولين بهارش با خون آن رنگين شد
کودک قصه تنهای تنها بود
درآغوش مادر هم به فکر نوازش آن بود
کودک قصه زاده مهر بود عاشق بودن و رفتن بود
هر کجا راه و بی راهی بود کودک قصه زخمی آن بود
چرخ فلک همچنان بی رقيب می چرخيد
کودک قصه ما بی پناه در بند بود
بيست وپنجمین خزان را می ديد
اما کودک قصه همچنان کودک بود
سال هزاروسيصدو شصت بود
خالق قصه همچنان بی رحم بود

noreply@blogger.com (غبار) — Tue, 27 Sep 2005 22:45:00 +0000

setar

وقتی ترانه در نگاهش گم می شود
دیگر دل است
دل است که می نوازد